środa, 1 stycznia 2014

Rośliny



Flora Lostaru w większości jest połączona z magią krążącą w ziemi, co nadaje organizmom dodatkowych bardzo przydatnych właściwości. Jej zróżnicowanie wydaje się bardziej znikome w porównaniu do chociażby zamieszkujących te tereny zwierząt – zdecydowanie częściej uda się natrafić na typową, niegroźną oraz mało przydatną roślinę niż na tę wyjątkową, splecioną nierozerwalnie z magią.


Nazwa: Abmil
Wysokość: 492 stopy
Opis: Kolosalne drzewo o olbrzymim, grubym pniu, który często rozdziela się przy ziemi, przez co wygląda jak potężne nogi giganta. Kora jest gładka, w rudawym odcieniu, a gałęzie zaczynają się dopiero bardzo wysoko nad ziemią; podobnie spore, ciężkie, porośnięte igłami. Niektóre z nich osiągają długość ramienia dorosłej osoby. Dla bezpieczeństwa należy się pod pniem poruszać ostrożnie, ponieważ owoce drzewa są wielkie niczym spore kamienie, a spadając z takiej wysokości, mogą wyrządzić nie lada szkodę.
Właściwości: Brak.
Występowanie: Jedynie Funnah, najwięcej rośnie w Lesie Szeptów, zdarzają się także w Lesie Dusz oraz mniejszych skupiskach. Zwykle widać je już z daleka, służą często za punkty orientacyjne.


Nazwa: Bizkarr
Wysokość: 6,5 stopy
Opis: Jest to grzyb-pasożyt, który porasta drzewa podobnie do bluszczu, stąd jego monstrualne wielkości. Oplata pnie drobnymi mackami, wczepia się w korę i wsysa się w życiowe soki, żerując na nosicielu. Kapelusze wyglądają jak wypryski okupowanego drzewa – to nieduże, liczne, nabrzmiałe bańki o połyskliwej powierzchni w odcieniach od pomarańczowego po ciemnobrązowy niekiedy wpadający w bordo. Zdarzają się drobne jaśniejsze od podstawowego koloru plamki. Jeden bizkarr nie musi utrzymywać tej samej barwy, często zdarza się, że jedna plątanina trzonów posiada wszystkie możliwe kombinacje. Bardzo szybko się rozrasta.
Właściwości: Brak.
Występowanie: Najczęściej można go spotkać w Zielonej Dolinie, ale atakuje pojedyncze drzewa na całej przestrzeni Estrille oraz części cieplejszej Funnahu. Nie jest w stanie znieść wielkich mrozów.


Nazwa: Cień Silthe
Wysokość: 5 cali
Opis: Niewielki, bardzo wdzięczny kwiat. Wydaje się wprost eteryczny – ciemna, cienka łodyżka, drobne listki na całej jej długości w kształcie łez, niewiele jaśniejsze. Najpiękniejszy jest jednak sam kwiat – płatki układają się tak, że cała roślina przypomina gwiazdę; mają popielaty bądź ciemnofioletowy kolor, a przy środku znajdują się złote linie tworzące kąt ostry trójkąta. Ponieważ wszystkich płatków jest pięć, całość naprawdę przywodzi na myśl gwiazdę na gwieździe. Pręciki są dłuższe, ale ledwo widoczne, bardzo delikatne. Co ciekawe, nie rozkwita w dzień, a tylko nocą.
Właściwości: Po roztarciu płatków na drobny proszek i dodaniu ich do specjalnego wywaru, można wywołać u wybranej osoby niezbyt przyjemne koszmary. Natężenie snów zależy od tego, ile składnika dosypano – w razie przesadzenia istnieje prawdopodobieństwo pomieszania zmysłów ofiary.
Występowanie: Nie sposób tego określić. Wyrasta w najdziwniejszych miejscach dokładnie całego Lostaru – czy na Przylądku Mrozu wśród śniegów, czy w upalnym Cyrollie, czy nawet w martwym Perrianie. Istnieje teoria, że pojawia się tam, gdzie ktoś zginął, co prowadzi do myśli, że poi się wsiąkniętą w ziemię krwią.


Nazwa: Elurra
Wysokość: 4,7 cala
Opis: To kwiat o krwistoczerwonych płatkach zakończonych ostrym czubem. W jednym kielichu zwykle jest do pięciu lub sześciu płatków, które pozostają stulone większość dnia – otwierają się dopiero w momencie, kiedy słońce znajduje się w najwyższym punkcie na niebie. Łodyga jest giętka, trudno ją złamać, ale łatwo wyrwać z ziemi roślinę w całości. Drobne jasne listki rozsiane są po całej długości łodygi. Środek jest złoty, sypki, kwiat wydziela przyjemny świeży zapach kojarzący się z mokrą po wiosennym deszczu łąką.
Właściwości: Nie ma zastosowania w medycynie, jednak ludzie często uznają go za symbol wiosny – elurra pojawia się tylko pod koniec zimy, przedziera się przez śnieg i rozkwita tak długo, jak długo ten się nie stopi. Potem znika na cały rok i nie sposób podtrzymać go przy życiu, choć próbowano.
Występowanie: Przede wszystkim Funnah, bardzo rzadko w Cyrollie, natomiast regularnie pojawia się w Estrille na niezbyt długi okres czasu. O dziwo nie ma go na Przylądku Mrozu.


Nazwa: Idikas
Wysokość: 4,9 stopy
Opis: Średniej wielkości, dość gęsty krzew, który z daleka przypomina rozrośnięty do niebotycznych rozmiarów bluszcz. Takie też posiada liście – ciemnozielone z jaśniejszymi plamkami, szerokie, co więcej od spodu porośnięte charakterystycznym kleistym meszkiem. Powoduje on przyczepianie się do wszelkich materiałów, łącznie z sierścią oraz włosami, i niezwykle trudno się go potem pozbyć. Dłuższy kontakt z rośliną powoduje silny odczyn alergiczny – wysypkę, czerwone plamy, swędzenie skóry. Z tego powodu lepiej na idikasa uważać, zwłaszcza jeśli jest się wrażliwym.
Właściwości: Na podstawie włókien meszku udało się stworzyć tkaninę równie czepliwą, co liście rośliny, a to pozwala na łączenie materiałów nie tylko skórą czy guzikami. Ponadto często dzieci robią sobie kawały, pakując do bluzy bądź łóżka znajomych gałązki krzewu, by następnego dnia ofiara psikusa była cała czerwona i ciągle się drapała.
Występowanie: Cały Lostar, zanika dopiero w Funnahu. Wytrzymuje wyższe temperatury, dlatego można go spotkać także w ciepłych regionach Cyrollie.


Nazwa: Izarot
Wysokość: 5 stóp
Opis: Krzak o chudych podłużnych liściach, rośnie bardziej pionowo niż poziomo, przypomina zieloną szyszkę wetkniętą w ziemię ogonkiem do gleby. Nie jest zanadto gęsty, nawet łodygi ma ciemnozielone, przez co wydaje się bardzo jednolity. Daje drobne okrągłe owoce w czarnych kolorze, dlatego trudno je znaleźć wśród gałęzi. Pozbawione są pestki, ich smak jest lekko cierpki, pod skórką kryje się różowawy miąższ.
Właściwości: Owoce po zjedzeniu powodują częściowy bezwład ciała. Nie ograniczają w żaden sposób umysłu, jednak uniemożliwiają fizyczne reagowanie na bodźce zewnętrzne; im więcej owoców się zje, tym dłuższy oraz silniejszy efekt. Stosuje się je w zielarstwie, zwykle rozciera się i dodaje do płynów bądź pokarmów, ponieważ trudno je wykryć – łatwo mieszają się z innymi substancjami, nie tracąc mocy.
Występowanie: Rośnie głównie w Estrille i na północnych obrzeżach Funnahu, zdarza się, że niektórzy zielarze hodują go we własnych ogródkach, jednak jest to zdecydowanie potępiane przez społeczeństwo.


Nazwa: Kolczuga Silthe
Wysokość: 3,9 stopy
Opis: Bardzo gęsto rosnący krzew, o chudych, giętkich gałęziach, które zwijają się niemalże w spirale, tworząc prawdziwą plątaninę nie do przebycia. Jest nagi, nigdy się nie zieleni, przez co z daleka można go wziąć za martwe kłębowisko chrustu. W istocie jednak stwarza kolosalne niebezpieczeństwo dla każdego, kto da się w gałązki zaplątać – są one kolczaste, a sok płynący w drewnie zbiera się w nadmiarze właśnie w kolcach. Substancja jest silnie trująca, paraliżuje ofiarę i stopniowo wypala jej wnętrze, zwłaszcza przy długotrwałym kontakcie z płynem. Z tego powodu każdy, kto nie zdoła się wydostać z pęt, najczęściej po prostu ginie. Co kilka miesięcy zakwita – drobne czerwone kwiaty stanowią dość ponury symbol rośliny.
Właściwości: Odcięte gałęzie można specjalnie spreparować, by pozyskać silną truciznę. Nie trzeba jej nawet mieszać ze wspomagaczami, samodzielnie świetnie spełnia swoje zadanie – jedynie trudno ją zdobyć, bo odsączanie soków od gałęzi jest czasochłonne oraz często się nie udaje. Niekiedy nawet zbieracze umierają, przypadkowo w jakikolwiek sposób skażeni jadem.
Występowanie: Rośnie tylko na Dzikim Wybrzeżu, najczęściej na szczycie, zboczach oraz u podnóża klifów. Dobrze służy mu morska woda, zwiększa stężenie trucizny.


Nazwa: Matan
Wysokość: 131 stóp
Opis: Drzewo o podłużnych, bardzo wąskich liściach w stonowanej zieleni. Ma gęstą koronę, która głośno szumi przy najlżejszym drgnięciu powietrza z powodu długich ogonków. Ułatwiają one poruszanie się zieleni. Kora jest chropowata, często pojawiają się na pniu wybrzuszenia, korzenie natomiast nie tkwią zbyt głęboko w ziemi, zupełnie jakby roślina miała się zaraz przewrócić. Niekiedy pień jaśnieje od słońca, przybierając srebrnawy odcień.
Właściwości: Interesujące jest to, że matan korzysta z zasobów magicznych ziem Lostaru tylko po to, by następnie zmienić miejsce położenia. Pobranie energii magicznej skutkuje ożywieniem korzeni, które przenoszą drzewo w inny rejon lasu, gdzie akurat roślina uzna to za stosowne. Stąd też powstały legendy o spacerujących borach – w istocie tyczy się to tylko pojedynczych wybrednych jednostek.
Występowanie: Przede wszystkim Funnah, rzadko opuszczają jego granice, ale były widywane na południu Estrille oraz Cyrollie.


Nazwa: Miecznik lekarski
Wysokość: 6 cali
Opis: Roślina zielna o długiej, grubszej łodyżce. Wnętrze jest mięsiste, po nacięciu wycieka stamtąd gęsty żółty płyn o słodkawym zapachu karmelu. Liście rosną szerokie, gładkie, od spodniej strony mają drobne kłujące włoski, bardzo twarde. Kolor zioła to tak ciemna zieleń, że niekiedy wydaje się wręcz nienaturalny wśród traw. Raz do roku kwitnie; kwiaty mają długie opadające płatki w barwie słońca, a pręciki przypominają właśnie ostrza, skąd wzięła się nazwa rośliny. Szybko jednak więdną – po dwóch tygodniach zostają już same liście oraz łodyga.
Właściwości: Głównie wykorzystuje się łodygę, której soki doskonale wspomagają regenerację ciała po wszelkich zranieniach. Obrażenia szybciej się goją, siły wracają, w dodatku nie ma jednoznacznych skutków ubocznych – niekiedy występuje krwawienie z nosa bądź zawroty głowy przy zażywaniu większej ilości eliksirów z miecznika, ale nie jest to zasadą, niektórzy są odporni na duże stężenie. Istnieją także osoby, które w ogóle nie reagują na związki zawarte w łodydze i zażywanie mikstur niczego nie daje.
Rzadziej tworzy się z mazi maści, które łagodzą wszelkie stłuczenia oraz obicia.
Występowanie: Na równinach Estrille oraz północy Funnahu, gdzie mróz nie jest jeszcze taki surowy. Zdarza się go spotkać także w Cyrollie, jednak nie w upalnych regionach, ponieważ źle znosi wysokie temperatury.


Nazwa: Palowiec
Wysokość: 5,2 stopy
Opis: Niezbyt wysokie drzewo o wąskiej, pnącej się pionowo koronie. Liście mają kształt podłużny, ostro zakończone, trzymają się na długich ogonkach. Konary są grube, przez co roślina sprawia znacząco większe wrażenie, jednak gęste listowie odbiera jej masywności. Kora chropowata, mocna, pokrywa pień grubą warstwą. Charakterystycznie wyglądają korzenie; tworzą swego rodzaju wystające ponad glebę nogi, na których drzewo pręży się do słońca. Niekiedy stanowią jedną czwartą wzrostu całej rośliny, tak potężnie się rozwijają.
Właściwości: Pożądanym składnikiem do eliksirów są właśnie korzenie palowca, jednak nie te wystające ponad ziemię, a same ich końcówki, zwykle głęboko wrośnięte w glebę. Stężenie substancji powoduje, że przy odpowiednim spreparowaniu, użyte w miksturach stymulują energię magiczną, co ułatwia pracę czarodziejom oraz wiedźmom. Jednocześnie jest to jednak toksyczny składnik, którego uboczne działania – w głównej mierze uszkodzenia narządów wewnętrznych – należy neutralizować innymi dodatkami w eliksirze, między innymi płatki śnieżyczki.
Występowanie: Zielona Dolina oraz Las Dusz, zdarzają się także okazy rosnące na mniej porośniętych terenach Estrille przy granicy z Cyrollie.


Nazwa: Rand
Wysokość: 65 stóp
Opis: Drzewo z rodziny palm, bardzo przypomina je budową; tego samego kształtu liście, jednak węższe oraz dłuższe, nieco szerszy pień, w dodatku połyskliwy. Wydziela bowiem kleistą żywicę w lekko złotawym odcieniu, która przyciąga owady do zapylania kwiatów. Same owoce rosną w kiściach pod koroną liści, są okrągłe, czerwone, w środku mają ledwie kilka drobnych pestek, a w smaku – naprawdę słodkie. Składają się z dużej ilości wody, dlatego lepiej gaszą pragnienie, niż sycą.
Właściwości: Żywica wykorzystywana jest jako spoiwo w różnego rodzaju klejach, dobrze trzyma tkaniny oraz wytwory skórzane. Z powodu charakterystycznej w smaku goryczy niekiedy dodaje się ją do różnych eliksirów, by zabić zapach lub smak składników. Owoce natomiast podaje się w Cyrollie dla ochłody między posiłkami, są sporym przysmakiem.
Występowanie: Jedynie gorące, nadbrzeżne rejony Cyrollie, służy im ciepło oraz morska woda.



Nazwa: Rasedus
Wysokość: 2,5 stopy
Opis: Nieduży, wysuszony krzak o kopulastym kształcie. Ma bardzo mocne, głęboko sięgające korzenie, a cienkie, liczne gałązki porastają bardzo ciemne, niemalże czarne listki przypominające gruby język węża – końcówka jest rozwidlona niczym rogi. Chociaż z daleka wyglądają niepozornie, są dość grube i mięsiste. Na wierzchu, dokładnie przez środek, ciągnie się czerwona linia. Nie kwitnie nigdy.
Właściwości: Liście po roztarciu oraz wymieszaniu ze zwykłą nawet wodą służą jako świetne zabezpieczenie przed niechcianą ciążą. Zwykle potrzeba około pięciu do dziesięciu sztuk na porcję.
Występowanie: Gorące rejony Cyrollie oraz pustynia Samaeth. Zwykle rośnie w skupiskach do kilku sztuk, by wzajemnie chronić się przed skwarem.


Nazwa: Sitkowiec
Wysokość: 1,9 stopy
Opis: To szybko rozsiewający się krzew, którego cienkie gałęzie łączą się ze sobą, tworząc misterną plątaninę. Z daleka przypomina ona nadzwyczaj duże skupisko pajęczych sieci; jasna kora sprawia, że zdaje się być obsypany śniegiem. Liście są okrągłe, bardzo delikatne oraz mięsiste, jednak rosną sporadycznie. Służą magazynowaniu wody w wymagających warunkach. Roślina rodzi podłużne, gąbczaste owoce, które dojrzewają w głębi plątaniny, przez co trudno się do nich dostać. Nie są także liczne, zwykle do kilkunastu sztuk na cały pokaźnych rozmiarów krzew.
Właściwości: W medycynie pożądane są owoce sitkowca. Po ugnieceniu oraz nasyceniu wodą, tworzy się specjalną maść wspomagającą zrastanie złamanych kości. Jednak substancje chemiczne owoców wydzielają się bardzo powoli, z tego też powodu często miesza się maść z olejem rzepakowym, który dobrze reaguje z toksynami i przyspiesza proces wzmacniania kośćca. Medycy oraz uzdrowiciele dysponujący większym budżetem mogą pozwolić sobie na przyrządzanie maści z sitkowca o wysokim stężeniu, która nie wymaga wspierania olejem rzepakowym.
Występowanie: Na granicy Estrille z Cyrollie oraz Cyrollie z Funnahem, rzadko zdarza się przy linii granicznej z Perrianem ze względu na bardzo suche powietrze.


Nazwa: Śnieżyczka
Wysokość: 5,9 cali
Opis: To kwiat o długiej, cienkiej, ale bardzo twardej łodyżce. Jego liście rosną tylko przy samej ziemi i rozkładają się na boki, nie odrywając się zanadto od gleby. Płatki mają biały kolor, są drobne, główki kwiatowe występują do trzech przy jednej roślinie. Wydzielają przyjemny, słodkawy zapach, głównie wieczorem i w wilgotne dni.
Właściwości: Roztarte płatki śnieżyczki służą neutralizacji toksycznych substancji innych roślin, które powodują uszkodzenia organizmu. Jednak ich łagodzące właściwości wpływają także na osłabienie tych pożądanych wpływów, a wyważenie obu ilości bywa trudne, zwłaszcza dla początkujących zielarzy. Zwykle należy wybrać – albo mniejsza szkodliwość, albo większa skuteczność.
Występowanie: Przede wszystkim w Funnahu, nie przeszkadza im śnieg, dlatego też rosną w dużych ilościach w dolnych partach Gór Nocy oraz Szarych. Zdarzają się na południu Estrille, pojedyncze sztuki spotkano nawet w Dolinie Jezior.


Nazwa: Torfus
Wysokość: 3,1 cala
Opis: Smukły grzyb o długim, chudym trzonie w ciemnozielonym odcieniu, dzięki czemu dobrze zlewa się z leśną ściółką. Kapelusz narasta piętro, w piramidalnej proporcji – rozszerza się ku dołowi. Poszczególne jego części mają owalny kształt, szczytowy daszek zakończony jest swego rodzaju sterczącym wypustkiem, przez co przypomina czapkę. Kapelusze utrzymane są w ciemnobrązowych kolorach, im niżej, tym ciemniejsze. Blaszki układają się zwykle skośnie, jednak najbliżej trzonu stają się gąbczaste. Nie posiada żadnych wyraźnych plam, bardzo rzadko występują niezbyt duże, czarne, na największym kapeluszu.
Właściwości: Mimo mało zachęcającego wyglądu, torfus jest bardzo cenioną rośliną. Można go wykorzystywać kulinarnie, dobrze nasyca, łatwo się go gotuje oraz, przede wszystkim, bez problemu da się go znaleźć w niemal każdym lesie, dzięki czemu zagubieni podróżnicy nie muszą bać się śmierci głodowej od razu. Kapelusze ponadto mają właściwości regeneracyjne, dlatego stosuje się je w zielarstwie oraz warzeniu eliksirów wzmacniających; wymieszane z wodą oraz kilkoma witaminami potrafią zwrócić sporą część sił.
Występowanie: Większość lasu Lostaru poza Cyrollie – źle znosi upał, preferuje wilgoć, dlatego najczęściej spotyka się go w Funnahu oraz na południu Estrille, rzadziej w Zielonej Dolinie. To także często widywana roślina na Dzikim Wybrzeżu.


Nazwa: Unistus
Wysokość: 4 cale
Opis: Mały kwiatek o bardzo długich, aż nieproporcjonalnie, liściach, które nie opadają do ziemi, a pną się wdzięcznie w górę. Otulają kielich płatków, sprawiając, że roślina przypomina zielony puchar. Sam kwiat ma kolor popielato-niebieski, o słabym zapachu, jednak najważniejszy jest gęsty pyłek zalegający na dnie, między płatkami, które go chronią. Łatwo ulatuje z wiatrem, kiedy się osadzi, trudno się go pozbyć, ale równie ciężko jest zauważyć, że gdzieś zalega.
Właściwości: Pyłek ma specyficzne właściwości sprawiające, że istotę, która będzie miała z nim jakikolwiek kontakt fizyczny, ogarnia znużenie. Duże ilości mogą wywołać u ofiary twardy sen; jest używany w alchemii do mikstur uspokajających, ale także przez skrytobójców – posypują twarze celów, by zasnęły, a potem w spokoju wykonują swoje zadanie.
Występowanie: Cały Lostar z wyjątkiem Dzikiego Wybrzeża oraz południowych rejonów Funnahu. Rzadziej w gorącym Cyrollie, ale zdarzają się wyjątki.


Nazwa: Ura
Wysokość: 3,8 cala
Opis: Grzyb, który rozwinął się tak, by imitować owoc wyrastający z ziemi. Trzon przypomina uschniętą, powykręcaną, twardą gałązkę wetkniętą w glebę, na której z trudnością utrzymuje się dojrzały, piękny kapelusz. Wygląda on jak owoc randów, jednak ma inny kolor – ciemnofioletowy. Po rozłamaniu w środku nie ma miąższu, można tam znaleźć tylko gąbczaste blaszki.
Właściwości: Spożycie grzyba powoduje szybkie odwodnienie. Struktura rośliny absorbuje całą wodę z organizmu i może nawet prowadzić do śmierci. Stosuje się to w zielarstwie, czasami w skrytobójstwie bądź też przy leczeniu. Wszystko zależy od podanej dawki oraz dodanych do mikstury składników. Sam ura powoduje ciężkie wyniszczenie organizmu.
Występowanie: Przede wszystkim w Cyrollie oraz we wschodniej części Funnahu, można na niego trafić także w Lesie Dusz.


Nazwa: Varsanil
Wysokość: 4 cale
Opis: To grzyb, u którego zupełnie nie widać trzonu. Kapelusz jest tak głęboki, że sięga samej ziemi niczym klosz; pod spodem znajduje się reszta rośliny. Blaszki są pionowe, ustawione wzdłużnie, w lekkim łuku, by dopasować się do kształtu kapelusza. Cały grzyb wygląda całkiem zachęcająco – ma ciemny odcień czerwieni, właściwie bordowy wpadający w brąz, wydziela wokół siebie przyjemny, niezbyt ciężki zapach. Gładki, bez żadnych plam. Jeśli dostać się do trzonu, okazuje się, że jest bardzo gruby oraz gąbczasty.
Właściwości: Spożycie varsanila powoduje halucynacje oraz omamy słuchowe. Im większa porcja, tym silniejsze zwidy; czasami stosuje się go w leczeniu osób z zaburzeniami psychicznymi, starając się kreować nieistniejącą rzeczywistość przy pomocy innych składników mikstur. Nie zawsze się to udaje i terapia niekiedy kończy się śmiercią pacjenta.
Występowanie: Przede wszystkim Estrille, także Las Dusz oraz środkowa część Cyrollie, gdzie klimat nadal jest w miarę umiarkowany.


Nazwa: Wiąz srebrnolistny
Wysokość: 82 stopy
Opis: Podobnie jak inne wiązy, srebrnolistny posiada chropowatą korę w beżowo-brązowym odcieniu. Długie gałęzie nie są specjalnie grube i mają tendencję do lekkiego opadania. Liście na podłużnych ogonkach rosną do trzech z jednego miejsca, niesymetryczne przy nasadzie, o prostym żyłkowaniu oraz lekko postrzępionych brzegach. Odznaczają się jednak charakterystycznym jasnoszarym kolorem, nieco nawet połyskliwym, przez co wydają się jakby zamarznięte. Jesienią natomiast przybierają złotą lub czerwoną barwę – też nie wszystkie, przez co wiąz srebrnolistny prezentuje się naprawdę pięknie.
Właściwości: Nie odkryto żadnych przydatnych cech poza dużą urodą – trudno jednak wyhodować to drzewo w warunkach przydomowych, zwykle usycha jeszcze w bardzo młodej formie. Niektórzy elementaliści twierdzą, że wiązy srebrnolistne magazynują część magicznych prądów z ziem Lostaru, dlatego lubią odpoczywać pod ich pniami, podobno regenerując własną energię magiczną.
Występowanie: Rośnie przede wszystkim w Lesie Dusz, zdarzają się drobne skupiska w Zielonej Dolinie. Pojedyncze sztuki to rzadkość, dlatego trafienie na nie w głębi Lostaru zwykle traktowane jest jako prawdziwe szczęście. Nie występują tylko w Cyrollie.


Nazwa: Zeher
Wysokość: 3,5 cala
Opis: Grzyb o długim chudym trzonie w kolorze jasnej zieleni, lekko wygiętym w jedną ze stron, przez co wydaje się odchylony. Bardzo trudno go wyrwać, dobrze trzyma się ziemi. Kapelusz przypomina czapkę krasnoludka; utrzymuje się w jasnych, przyjemnych, bardzo ciepłych barwach: żółci, pomarańczy, lekkiej czerwieni. Występują plamy, zwykle ciemniejsze od podstawowego odcienia. Wydziela bardzo przyjemny, nęcący zapach, który trudno zignorować, zwłaszcza będąc głodnym.
Właściwości: Jest silnie trujący nawet po ugotowaniu. Nie nadaje się do spożywania w jakiejkolwiek formie, jednak świetnie sprawdza się jako składnik główny lub wspomagający trucizn. Bardzo szybko odłącza mózg od reszty ciała, przez co ofiara staje się tak zwanym warzywem – ginie albo z czyichś rąk, albo powoli gnije, gdy każdy organ stopniowo wstrzymuje pracę. Zabija powoli, jednak przy wymieszaniu z innymi składnikami można proces przyspieszyć, co skutkuje krwotokiem wewnętrznym i w rezultacie zgonem.
Występowanie: Wszystkie lasy Lostaru, nie przeszkadza mu ani mróz, ani upał, jedyne, czego potrzebuje, to stałego źródła wody.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz